beren en boselven
18 mei 2021
we hebben er niet zo veel moeite mee
om in een steen een gezicht te ontdekken
boselven te zien in houtnerven op het plafond
luierende beren in witte wolken
maar vandaag is een dag om embryonaal opgerold te blijven liggen
in een donker bed alleen of in elkaar verstrengeld
als tweelingen is nog de meest ideale optie en dan trachten warm te blijven in deze snijdende meimaand
we deppen de wonden die lekken trachten
opwekkende gedachten te formuleren
kruipen dieper weg van woelige werelden waarin alles bonkt en schettert en raast en door scheuren en gaten naar binnen wil kruipen en verhinderen dat fluwelige slaap ons vat en ook staat ons verstand te scherp afgesteld
we horen ruis die is als gruis en niet als het strijkende lover van bomen in een zomerwind
oude wonden lekken ons nat en koud en er komt niets van de begeerde rust onrust broeit en rijst tot een klont een vormeloze cycloop die ons opeet ook goed zolang we maar in die donkere maag mogen blijven schommelen als hij loopt is het alsof we gewiegd worden tot diepe slaap niet een lichte opiumroes maar in-en innig zwart alsof
ja alsof want zijn zuur bijt al in ons maar lost niets op het schrijnt en ontkomen is zoiets als niet komen is gaan en in die fase van amper bestaan zijn benen een luxe die we ons niet hebben te permitteren