Anna Hardonk
← Poëzie

woud van verwachting

21 augustus 2022

verblind ging ik op pad ik zou alles anders... niet dezelfde fouten ik zou alles toverkleuren maar geheimen borrelden op uit de grond donkerbruin, kronkelend gespuis dat sist en dat ik niet te keren wist alles dat ik vreten kon om mijn honger te verdrijven en niet van koude te verstijven waren zware, zwangere woorden, miserabele gedachten in sterrenloze, maanloze, naamloze nachten waar zat het licht dat moest gloren de zang van vogels was die daar te horen? de kabbelende beek waar ik mij schoon kon wassen van het duister mijn lichaam sprenkelen met het gefluister van zacht druppelende woorden alles werd wazig vervaagde maar ik vertrouwde daar...als je maar ver genoeg reikt is kleur, lucht, licht, alles © foto en gedicht anna hardonk in het oorspronkelijk gedicht gebruik ik voor wazig het Groningse woordje diezig
woud van verwachting

Lees deze ook eens…