woud van verwachting
21 augustus 2022
verblind ging ik op pad
ik zou alles anders...
niet dezelfde fouten
ik zou alles toverkleuren
maar
geheimen borrelden op uit de grond
donkerbruin, kronkelend gespuis dat sist
en dat ik niet te keren wist
alles dat ik vreten kon
om mijn honger te verdrijven
en niet van koude te verstijven
waren zware, zwangere woorden, miserabele gedachten
in sterrenloze, maanloze, naamloze nachten
waar zat het licht dat moest gloren
de zang van vogels was die daar te horen?
de kabbelende beek
waar ik mij schoon kon wassen van het duister
mijn lichaam sprenkelen
met het gefluister van zacht druppelende woorden
alles werd wazig
vervaagde
maar ik vertrouwde
daar...als je maar ver genoeg reikt
is kleur, lucht, licht, alles
© foto en gedicht anna hardonk
in het oorspronkelijk gedicht gebruik ik voor wazig het Groningse woordje diezig